Daar zaten ze dan. Vijf jonge studenten uit de buurt van Lyon op het podium van het cultureel frühshoppen over culturele hoofdstad. Voor de zomer hebben ze een schoolproject georganiseerd met als doel een beter beeld te krijgen van Europa. En omdat ze allemaal in 1992 geboren zijn, het jaar van het Verdrag van Maastricht en de geboorte van een nieuw Europa, noemen ze zichzelf de ‘Generation Maastricht’.  En omdat een Nederlandse vakantieganger toevallig in een Franse regionale krant las over dit project en het artikel afleverde bij Bureau VIA2018 kwam het onder de aandacht van de organisatie voor de kandidatuur van Maastricht &Euregio als culturele hoofdstad in 2018. En nu waren ze dus het middelpunt van de discussie over jongeren en Europa. Ze waren er beduusd van, in het Mestreechs heet dat ‘verpopzak’.  Maar dat belette hen niet om vol vuur te praten over hun ervaringen.
 
Marianne, Annouck, Maria, Bérangère en Emilie, vijf jonge meiden uit de buurt van Lyon, die zichzelf spontaan naar Maastricht genoemd hebben. In Frankrijk wordt blijkbaar nog altijd gesproken over de impact van dat verdrag.  De dames wilden nu wel  eens met eigen ogen zien en voelen hoe Europa leeft onder hun leeftijdgenoten over de grens. Met geldelijke steun van hun département reisden ze per trein naar Geneve, Berlijn, Wenen, Praag, Split en Venetië. Op zoek naar andere culturen. In hun reisverslagen beleef je vooral de toeristische kant van hun reisbelevenissen, maar goed doorvragen door Guido Wevers leverde toch interessant materiaal op.
 
Allereerst is het voor de dames heel gewoon om grenzen over te steken.  Lyon ligt niet te ver van Genève en het is voor hun heel normaal om te shoppen in Geneve of daar op stap te gaan of te werken. Dus net zoals wij graag even gaan shoppen in Luik, een terrasje pikken op zondagsmarkt in Aubel of de musea in Aken en Hasselt bezoeken.  De Franse jongeren ontdekten bij hun ontmoetingen met leeftijdsgenoten in Europa  dat het leggen van contacten gemakkelijk liep door de gemeenschappelijke noemer van veel jongeren. Door het volgen van dezelfde media, zowel facebook als internet, door het luisteren naar dezelfde muziek, door het volgen van dezelfde trends is er sprake van een gemeenschappelijke cultuur over de grenzen heen. Omdat deze cultuur vooral Anglo-Amerikaans getint is, is dat eigenlijk heel opmerkelijk voor Franse burgers. Wij denken sinds Jack Lang dat Frankrijk alle Engels/Amerikaanse invloeden buiten de deur houdt, maar dat blijkt niet op te gaan voor de Franse jeugd. Daarom is het voor de dames heel gemakkelijk geweest om met leeftijdgenoten in contact te komen; de verdieping daarna is dan weer wat lastiger, want Engels praten is weer geen vanzelfsprekendheid in het Franse onderwijs.
 
Belangrijkste conclusie: het Europa van de oudere generaties is het politieke Europa: de verdeeldheid, de ruzies, de economische kwesties, de grensverschillen. Het Europa van de jongeren is er één van gedeelde ervaringen met films, media en muziek. Jongeren weten niet beter dat er vrij verkeer over de grenzen heen mogelijk is; het zijn de ouderen die voortdurend barrières opwerpen. Europa is voor jongeren geen vraag, het bestaat gewoon: “L ‘Europe, c’est un évidence!”