“Hoe heet dat bloemetje ook alweer? “
“Ik kom er zo wel op, Alzheimer heeft zich nog niet helemaal doorgezet”, hijg ik mijn fietsmaat toe.
Het was 1 mei en ik zocht naar de naam van een wit bloempje. Witte kleine miniscule lelietjes, aan een steeltje verstopt achter veel te grote groene bladeren.
Voilá, Lelietjes van Dalen. Maar eigenlijk was ik op zoek naar de Franse naam.
We fietsten door Wallonië en daar worden op 1 mei Lelietjes van Dalen verkocht.
Langs de weg zag je, toentertijd, plastic campingtafeltjes met daarachter meisjes van 13, die aan de dag-van-de-arbeid-vierders geluksbloemen verkochten. Dat was toen.
Tegenwoordig zijn die campingtafeltjes vervangen door stevige uit tropisch hardhout vervaardigde “stands”, in de oprit van Le Flower City. Hier en daar waren ze er nog, de plastic tafeltjes, met meisjes van 13.
Muguet! Dat was het. Les Muguets. Dat ik mijn fietstocht onderbroken had om bij zo’n officiële stand naar de naam te informeren om vervolgens een 20 minuten durende achtervolging in te moeten zetten, nam ik op de koop toe. Ik had de naam: un muguet, un porteur de bonheur.
Een dag eerder waren het oranje plastic kronen die Maastricht kleurden.
Overal waar je keek, oranje. Koninginnedag toonde zich als volwaardig evenement.
Witte muguets en oranje kronen.
Twee werelden. Het ene getuigend van iets dat we kwijtgeraakt zijn en het andere getuigend van… tja, van wat?
Oranje plastic kronen en witte Lelietjes van Dalen.
Twee werelden naast elkaar.
Het blijft verassend kleurrijk in de Euregio.

Guido Wevers
3 mei 2011