Terug van weggeweest. Zo voelt het nu ik weer mijn plaats in neem in deze website-hoek.
Een, laten we zeggen, uitgebreid bezoek aan het ziekenhuis heeft me een paar weken weggehouden van deze plek.
Maar u merkt het, ik ben er weer.
En terwijl ik thuis op de bank aan mijn herstel werkte, zag en las ik hoe de Eurocrisis dag na dag heviger werd.
Dag na dag diende zich ook het besef aan dat er, of we nu willen of niet, moed getoond moet worden. Europa heeft toekomst maar dan moet het Europa der Naties wel de Unie van Europa worden. Dan zullen die Euro-obligaties er echt moeten komen. Vreemd dat telkens weer de zegeningen geteld moeten worden. Het lijkt wel alsof  Europa aan geheugenverlies lijdt.
Inderdaad, we hebben een mensenleven lang in Europa geen oorlog meer meegemaakt.
Inderdaad, we kunnen tussen de landen van de lidstaten vrij reizen en werken.
Inderdaad, zonder al te veel problemen kunnen we banktransacties uitvoeren zonder dat het klauwen met geld kost en inderdaad Europa bemoeit zich met zaken waar de individuele lidstaten niet uitkomen.
Inderdaad.
Maar Brussel is in haar regelgeving wel extreem doorgeschoten, zo extreem dat mensen zich vervreemd voelen, afstand nemen van datzelfde Europa dat hun zo veel voordelen bracht.
Er ligt een enorme opdracht en laten we eerlijk zijn, dat weten we. Europa zal zo ingericht moeten worden dat de burger zich wel gerepresenteerd gaat voelen. 
Maar: count your blessings.
In deze tijd waarin het politieke Europa, het Gouvernementele Europa zo in crisis verkeerdt, wordt zelfs geroepen dat cultuur Europa dan maar moet redden. Terwijl het Culturele en het Gouvernementele Europa twee aparte grootheden zijn die bijna haaks op elkaar staan.
De crisis van het Gouvernementele Europa moet binnen haar eigen context opgelost worden: maak dat het Europa der Naties een Unie van Europa wordt.
Maar besef wel dat het Culturele Europa, dat bestaat uit vele verschillende lokale en regionale culturen, dat Culturele Europa dat een extreem gefragmenteerd speelveld van culturele verschillen is, dat dit Culturele Europa door het Gouvernementele Europa vooral als hinderlijk als vervelend ervaren wordt. Terwijl in dit gefragmenteerde Culturele Europa de kracht van het Avondland ligt.
Die twee moeten elkaars krachten bundelen.
Makkelijk zal het niet zijn om die twee grootheden met elkaar te verbinden. Maar een andere keuze heeft Europa niet wil het werkelijk meetellen. Haar verborgen schat is nu juist dat model waarin die ogenschijnlijk haaks op elkaar staande grootheden met elkaar verbonden worden.
En ja, daar is moed voor nodig. Moed om in de praktijk van alledag ook werkelijk met die verscheidenheid aan culturen te durven “leven”.
Terug van weggeweest.

Guido Wevers
05-12-2011