Deze parafrase op Edward Albee’s beroemde toneelstuk “Wie is er bang voor Virginia Woolf”, schoot me te binnen toen ik een repetitie bijwoonde van de Belgisch Limburgse popband: Lili Grace.
Twee jonge meiden, begin twintig, een en al passie voor hun muziek.
“We vonden de woorden Lili en Grace maar dan samen en aan mekaar vast, zo leuk klinken” antwoordden ze op mijn vraag waar die naam vandaan kwam.
“Who is scared for me?” Een tekst uit hun meest recente nummer “For You” leidde me naar dat meest beroemde toneelstuk uit het midden van de vorige eeuw. Who is afraid of Virginia Woolf?

Dit toneelstuk functioneerde als catharsis toentertijd. Het legde feilloos bloot wat er toen, midden vorige eeuw, onderhuids speelde in de Amerikaanse samenleving. Vandaag, decennia later, heeft het stuk nog steeds niet aan kracht ingeboet. Alhoewel, de schok die het stuk midden vorige eeuw teweegbracht, die schok is weg. We weten ondertussen wel wat voor duistere krachten in menselijke krochten schuilen.

Zit ik op een vrijdagavond in een repetitielokaal van een popband in Hasselt. Lili Grace heeft meegedraaid met een van de researchprojecten die Via2018 heeft uitgezet ter voorbereiding van het schrijven van het bidbook Maastricht Culturele Hoofdstad van Europa 2018.
En laat die meiden nu zichtbaar maken dat de menselijke krochten ook minder duivels ingevuld kunnen worden! Albee’s toneelstuk liet zien dat een pijnlijk demasqué nodig was om met open vizier samen verder te kunnen. Deze meiden tonen in hun muziek dat het -is het de brutaliteit van hun leeftijd?- dat het loont als je onbevangen elkaar tegemoet treedt.
Ze zijn in een popproject gestapt waarin bands van Hasselt, Maastricht en Heerlen elkaars werkruimten op zochten. Ze zochten mekaars muzikale wezen op. Ze lieten zich beïnvloeden door andere werkmethoden, ontdekten andere invalshoeken en staan nu frank en vrij hun nieuwe sound te spelen.

Valt de vergelijking met Albee’s toneelstuk te zwaar uit? Is het niet ietwat overdreven om deze toneelklassieker te vergelijken met het werk van een jonge popband uit Hasselt?
Weet u, ik kreeg indertijd moed bij het zien van Virginia Woolf. Ik kreeg energie, ongelooflijke energie: “van nu af gaan we het anders doen”.
Vrijdagavond gaven deze meiden mij een zelfde soort moed en energie. In al hun eenvoud.

Tijdens het 1e zondagochtendse cultuurfrühschoppen op 18 september in het Centre Ceramique in Maastricht kunt u deze meiden horen en zien.
Overtuigt u zichzelf.

Guido Wevers
12 september 2011