Dacht ik dat ik Luik toch redelijk goed kende! Bleek dat  tegen te vallen.
Op een donkere december-woensdagavond, vind ik mezelf terug, zoekende naar een straat in een wijk die, alhoewel dicht tegen het centrum aanliggend,voor mij een onbekend stukje Luik vertegenwoordigt. Laat ik het er maar op houden dat het een wonderlijke zoektocht werd. Ik haalde de aanvang van de voorstelling waar ik naar op weg was, net.
De Queeste speelde, in wat ooit een oude chocoladefabriek was en nu een prachtig omgebouwde productieplek voor film is, Moresnet. Een theatervoorstelling waarin de makers op zoek gaan naar wat het wonen en leven in grensstreken betekent.
Twee dagen later woon ik in St. Vith, 70 km verderop de Ardennen in, de première bij van  Koolhaas, een theatertekst van Heinrich von Kleist gespeeld door het Agora Theater.
Twee totaal verschillende theatergezelschappen, twee totaal verschillende teksten.
En toch.
In Luik word ik door de makers meegenomen in een zoektocht naar wat mensen drijft, wat mensen in beweging zet, wanneer ze in crisis zijn. Een metafoor voor wat er zich in het Europa van vandaag afspeelt.
In St. Vith wordt ik meegesleurd in een vertelling over macht, willekeur en verzet. Een bevraging naar morele principes wanneer je als mens in crisis zit.
De een, een haast afstandelijke bevraging die je toch bij de kladden grijpt. De ander een volkse circus vertelling waar geen ontkomen aan is.
Twee theaterstijlen, twee totaal verschillende passies maar uiteindelijk, zo blijkt, eenzelfde verhaal.
In Luik word ik deel van een moment vol verbazing.
In St. Vith blijf ik met een gevoel van verwondering achter in de zaal.
Het Franstalige publiek in Luik volgt een Nederlands Vlaamse voorstelling. De boventiteling, de Franse vertaling is meer dan noodzakelijk.
De speelstijl, zo meen ik op te mogen maken uit de reacties om me heen, doet mensen naar adem snakken. Mijn god ,wat is hier aan de hand, hoor ik het publiek denken? Waar vinden we hier ergens houvast? Wat is dit? Waar gaat dit over?
Dat geen houvast vinden maakt dat ik na afloop met een mij volstrekt onbekende mevrouw in een pittig gesprek terecht kom over de stand van zaken in het leven en Europa  in het bijzonder.
In St. Vith raak ik in een morele spagaat. De passie om te vertellen spat van het toneel. Een spannende onderneming. Hun vertelling hebben ze in circusstijl verpakt. Voor je het weet glij je als maker uit over je eigen bananenschil. De makers blijven wonderbaarlijk overeind. En het publiek? Het publiek geeft zich bij zoveel overgave, talent en verbeelding gewonnen. Ook ik laat me verleiden en ga daardoor mee in een morele keuze waar ik toch op zijn minst vraagtekens bij had mogen plaatsen.
Daar in St. Vith, in zo’n centrum waar de carnavalszittingen en de handelsbeurzen even plaats geruimd hebben voor een theatervoorstelling, hangt opwinding in de zaal.
Een Bofferding smaakt anders dan een Jupiler. Zoveel is zeker. Maar dat we hier in deze Euregio verhalen op zoveel verschillende wijzen vertellen, blijft mij keer op keer weer verbazen.
Duizend bloemen bloeien naast elkaar.
Wat een rijkdom.

Guido Wevers
12-12-2011