“De kunstsector is een subsidieverslaafde geworden”, zegt de staatsecretaris en bezuinigt 200 miljoen .”Het doet nu even pijn maar uiteindelijk zal het de kunst ten goede komen”.
0 komma 4 procent van het nationale budget gaat naar kunst. De grote gerespecteerde instellingen waar Nederland terecht trots op is, die Nederland vertegenwoordigen in het buitenland, die blijven overeind. Al de rest, de voedingsbodem, het fijnmazige culturele netwerk waar Nederland zo sterk in is ,waardoor cultuur inderdaad deel van de samenleving werd, al die rest wordt weggevaagd. Althans een groot deel daarvan wordt weggevaagd.
 
Die subsidieverslaafden liggen op de kap van de samenleving tot 11.00 uur in bed om zich vervolgens  te wentelen in pseudo-diepzinnige gedachtekronkels die, wie weet, ooit, als het goed gaat, publiekelijk gepresenteerd worden .Hooguit voor een man en een paardenkop .Die daar vervolgens  niets van begrijpen.
Dit soort van cliché-denken!
Dat hadden we toch allang achter ons, dacht ik. De harde cijfers over het effect van kunst en cultuur zijn toch meer dan bekend? De effecten op het bestedingsklimaat, voor de werkgelegenheid die zijn toch bekend?
 “De kunstensector had zich de laatste maanden  niet op dit soort van argumenten moeten  vastpinnen”, schrijft De Volkskrant. Stap voor stap sluipt, als een gif, het nieuwe  denken binnen in de samenleving.
 
Dat is wat mij afgelopen weekend het meest trof. Niet eens de omvang van de bezuinigingen maar meer nog de reacties in de kranten, de columns en commentaren.
Ik bespeurde begrip voor het standpunt van de staatssecretaris. Millimeter voor millimeter sluipt het denken van dit kabinet binnen in de samenleving. We geven Nederland terug aan de bevolking en die moet maar zien hoe ze het rooit. Beschaving heet dat.
Tijdens de 2e Wereldoorlog was er een debat in het Engelse Lagerhuis. Er moest meer geld vrijgemaakt worden voor oorlogsmaterieel. Op kunst moest bezuinigd worden. Winston Churchill stond op en verzette zich  met de woorden : “Then what are we fighting for!?”
Als we onze cultuur verliezen, waar vechten we het dan nog voor?