Wanneer u dit leest, lukt het misschien niet meer.
Ik had u graag op een theatervoorstelling willen attenderen maar de voorstelling waar ik op doel is alweer afgelopen. U vist achter het net, tenzij u er als de sodemieter bij bent en vandaag nog belt of mailt met: reservatie@dequeeste.be. Stel dat u dat doet, dan kunt u gaan kijken naar: “De Vroenhover Brug”, een theaterproductie van theatergezelschap De Queeste.
 
De brug van Vroenhoven zegt u dat iets?
Dat is die brug, die - doordat ze niet voortijdig gedynamiteerd werd - de Duitsers in 1940 de kans gaf het Albertkanaal over te steken en de Belgische verdedigingslinie te verschansen.
De 2e Wereldoorlog was net begonnen en België werd ingenomen zonder dat men er erg in had. Nee, zo kan en mag ik daar niet over praten. Er zijn toen mensen gesneuveld op die plek aan het begin van de oorlog. Het was oorlog. Oorlog, toen. 
 
Afgelopen weekend zat ik onder diezelfde, maar nu geheel vernieuwde brug. De oude hebben ze afgebroken. Opgeblazen, in naam van de vooruitgang. Het kanaal moest verbreed. De nieuwe is omgetoverd tot “belevings- en herinneringsruimte”. Een brug annex cultureel centrum annex sportterrein annex herdenkingsruimte. Alles nieuw gebouwd, maar nog net niet klaar. Een brug met uitzicht, uitzicht op het Albertkanaal.
 
Daar onder die nieuwe brug vertellen acteurs het verhaal van het niemandsland zoals dat er ooit was tussen België, de brug en de Nederlandse grens.
Een theatervoorstellin,g die vele verhalen tot leven brengt.
Na afloop zag ik een oude man mijmerend naar de brug staan staren, ik hoorde hoe hij smokkelaarliederen neuriede.
 
De dag daarna keek ik aan tegen de achterkant van een oude rubberfabriek. De theatervoorstelling “De Manke”  van Toneelgroep Maastricht had hier een niemandsland uitgekozen als decor voor een verhaal over dromen. Hoe droom ik me een wereld waar ik wel kan leven. Deze voorstelling loopt nog even. U heeft nog even de tijd, maar voor u het weet is het half juli.
 
Op het Drielandenpunt zag ik een Euregionaal kunstenaarsproject waar kunstenaars velerlei mensen samenbrachten en met hen een wonderlijk “Baumhaus” creëerden. Dat kunt u nog beleven tot het einde van de zomer.
 
En op zondagmiddag maakte ik in het oude douanekantoor in Raeren mee hoe kunstenaars - op de plek waar vroeger mensen door de grens van elkaar gescheiden werden - nu nieuwe verbanden creëerden. Tot begin oktober.
 
Vrijdagochtend, twee dagen eerder, trokken we met velen in rouwstoet door de stad op weg naar het provinciehuis, waar de commissie cultuur vergaderde.
Een rouwstoet vanwege de op handen zijnde bezuinigingen.
Op de commissie werd een beroep gedaan om een proteststem te laten klinken in Den Haag, een stem tegen de bezuinigingen.
 
Ach wat, zegt de staatssecretaris, waarom zouden mensen zich moeten herinneren wat er ooit gebeurd is.
Ach wat, zegt de staatssecretaris, waarom zouden mensen zich een toekomst moeten dromen.
Ach wat, zegt de staatssecretaris, waarom zouden mensen deel moeten zijn van een sociaal netwerk .
Ach wat, zegt de staatssecretaris en in zijn naam het gehele kabinet, ach wat….
 
Wanneer u dit leest, lukt het misschien niet meer om überhaupt nog een voorstelling of tentoonstelling te bekijken, dus wees snel, nu het nog kan.