Een woensdagmiddag in Eupen.
Elf mensen zitten aan tafel.
Samen vormen zij een doorsnede van het culturele veld uit de Duitssprekende Gemeenschap van België.
Samen zitten ze, maar dat blijkt later pas, voor het eerst echt aan tafel.
Ze kennen elkaar, zo groot is die Duitssprekende Gemeenschap nu ook weer niet, maar echt met elkaar aan de tafel zitten, dat was er eigenlijk nooit van gekomen. Nu dus wel.
Culturele Hoofdstad van Europa, zegt Kurt Pothen van Agoratheater uit St. Vith, dat is een virus. Een virus dat langzaam maar zeker bezit van ons neemt. Het gaat in ons denken zitten, het gaat in ons artistieke werk zitten. Onontkoombaar beginnen we ons te realiseren dat er over de grenzen heen “iets” te halen valt voor ons. Niet alleen kontakten, niet alleen speelbeurten (wij speelden afgelopen jaren voor het eerst in steden waar we voorheen niet binnenkwamen) maar onze blik wordt anders.
Het besef dat we het hier in onze eigen streek met elkaar moeten doen, dat besef dringt zich meer op dan ooit. Dat er over de grenzen heen veel te halen is, dat wij wat te bieden hebben over de grenzen heen, ook dat besef groeit van dag tot dag. Eerst merk je het niet, maar het is steeds manifester aanwezig.
Maastricht Culturele Hoofdstad van Europa 2018 (MCHvE2018), de incubatie van een virus.
Eupen was de eerste stad waar de zogenaamde stedelijke werkgroepen van start gingen.
Het culturele veld wordt gevraagd in werkgroepen mee te denken over programmalijnen ten behoeve van het Bidbook MCHvE2018.
Die werkgroepen komen bij elkaar in alle steden en regio’s van de Euregio Maas-Rijn.
Eind oktober moet dat werk afgerond zijn.
De uitkomsten zullen voor een belangrijk deel de programmalijnen 2018 bepalen.
 
Guido Wevers
26-9-2011